Door Eduard
Verslag HMC 4 – De Kentering 2
In een overvolle zaal, ik telde precies 100 schakers, waren de schakers van De Kentering 2 vast beraden om ook HMC 4 met een flink verschil te verslaan. Het liep anders.
Jan de Leeuw speelde met zwart tegen Cees van Zelst (ELO 1777), de nestor van het team van HMC. Als antwoord op d4 speelde hij de Half-Slavische opening, Zwart laat doelbewust toe dat zijn zwarte loper in eerste instantie in een passieve rol blijft, maar hoopt tegenspel te vinden en zich te kunnen bevrijden door de opmars e5 of c5. In de partij deed zich een paar keer de mogelijkheid voor e5 te spelen, maar Jan zag en deed het niet. Hij bleef maar aankijken tegen een passieve stelling. Na nog wat fouten raakte hij een paard kwijt en toen was het gedaan. Opgave en de eerste partij die direct verloren ging voor ons team. Vanaf toen was het een uphill battle.
Zelf speelde ik (Eduard Dame, tevens teamleider) op het laatste bord de Russische verdediging. Volgens Loek Mostertman een garantie voor remise en dat werd het ook. Ik stond misschien een tikkeltje beter. Ook zag ik dat mijn tegenstander en de Bossche teamcaptain opvallend vaak samen naar het toilet gingen wat uiteindelijk resulteerde in een remiseaanbod. Achteraf denk ik dat hij snel haar huis wilde/moest. Omdat ik groot vertrouwen had in mijn teamgenoten stemde ik in, 1½-½, met als bijkomend voordeel dat ik het verdere verloop goed kon volgen. Achteraf bezien, had ik net als Martijn beter tot het gaatje moeten doorspelen.
Invaller Coen van Viegen kon het op bord 3 niet bolwerken en moest een 0 noteren. Daarna stond ik te kijken bij Edwin Smulders op bord 1 die zijn vrijpion steeds verder naar voren stuurde. Eenmaal op de zesde rij, dacht ik dat hij zijn hand overspeelde, maar daarna deed hij een zet die de engine van chess.com beslist als briljant zou omschrijven. Hij speelde echter tegen de Tovenaar van Den Bosch, want het gevaar werd gepareerd, de pion verdween en opeens had de tegenstander een vrijpion. Alles bleek gelukkig toch nog verdedigbaar. Hiermee werd de achterstand weliswaar niet groter, maar ook niet kleiner.
Hans van Eijk speelde naar eigen zeggen een saaie partij: “Een voor de toeschouwer wellicht wat saaie partij met voor beide spelers wisselende kansen, die over en weer werden geneutraliseerd. Hiervoor namen beiden ruimschoots de tijd, wat uiteindelijk alleen maar zou leiden tot een behoorlijke tijdnood. Dit gemeenschappelijk probleem bleek voldoende om snel tot remise te besluiten”. Zo is het inderdaad gegaan, maar de teamleider werd hierover pas nadien geïnformeerd.
Wat er hierna gebeurde wordt fraai beschreven door Raymond Smulders: “Moeten invallen in een uitwedstrijd kan wat reistijd met zich mee brengen. Zeker in een poule waarin ook Bergen op Zoom en de Pion (Roosendaal) spelen. Dan voelt een “uit”-wedstrijd tegen HMC in de Biechten toch als een thuiswedstrijd. Daar ging dan ook mijn voorbereiding, overtuigd dat ik was dat ik als tweede bordspeler wit zou hebben. Oh ja, het is toch een uitwedstrijd. Mijn tegenstander in deze mini-BoschRos was de altijd degelijke Eric Merx. Ik kreeg Engels tegen en kwam er eigenlijk wel redelijk uit. Maar met het team ging het ondertussen niet zo goed. Het wedstrijdformulier van HMC lag bij Eric, dus ik zag dat Jan snel verloor. Na remise van Eduard, verlies van Coen en nog een remise van Hans en Edwin stonden we al met 3½-1½ achter. Tijd om iets te forceren dacht ik. Maar het resultaat van mijn poging om iets open te breken was uiteindelijk dat ik 1 pion achter kwam te staan. Eric is niet alleen degelijk, maar ook aardig. En met nog 7 minuten op de klok (effectief een dik kwartier) bood hij remise aan, wat ik dankbaar accepteerde. Plusremise voor Eric en toch een half punt voor ons, maar het zicht op een goed eindresultaat verbeterde niet. Johan en Martijn hadden gelijkwaardige stellingen en moesten beiden winnen. De tegenstander van Johan zag een mooie combinatie met een Paardaanval gevolgd door een Dubbele Aanval (zou zo in een Stap-3+ boekje kunnen). Alleen door verwisseling van zetten liet hij een matveld los. Johan was onverbiddelijk; 4-3. Eén onmogelijk taak volbracht.”
De aanvulling van Johan Knuvers hierop luidt als volgt: “Er was bij mij geen sprake van een gelijkwaardige stelling. Na 15 zetten offerde ik een loper, die hij weigerde wat hem een pion kostte. Ondanks dat hij één en later zelfs twee pionnen op de damevleugel terugwon bleef ik kansrijke druk houden op zijn open koningsstelling (computer gaf continue rond +3 aan). 
Toen ik dat enigszins liet verzanden kon hij inderdaad zijn paard offeren op f3, dat zou wel wederom pionverlies hebben opgeleverd maar geen mat. Gelukkig zag hij dat niet, integendeel hij speelde Db6, waarna ik met Dh4 mat kon zetten. Appeltje-eitje 😊.”
Nu had alleen Martijn Visser nog de ondankbare taak om een pot-remise stelling in winst om te zetten. En dat verliep zo, aldus Martijn. “Na de opening had ik het gevoel dat ik er goed voor stond. Mijn stukken waren beter ontwikkeld en die van Okke stonden passief, zonder duidelijke weg naar voren. In het middenspel probeerde ik dat voordeel uit te bouwen door zwart zo weinig mogelijk ruimte te geven. Dat kostte me veel tijd: al snel stond ik een half uur achter op de klok. Okke wist zijn passieve stukken intussen om te bouwen tot een stevige verdediging en van mijn voorsprong bleef weinig over. Na een reeks ruilen kwamen we in een gelijke stelling terecht. Rond zet 30 had ik nog geen vijf minuten, Okke nog ruim een half uur. Toen kwam er een remiseaanbod. Ik vroeg naar de tussenstand: 4-2 voor HMC. Dan toch maar doorspelen. Na lang manoeuvreren kreeg ik ineens de kans om met de dame op h5 een pion te slaan. Terugslaan met de g-pion kon niet, omdat zijn koning dan schaak zou komen te staan. Lang fantaseren wat dit pionvoordeel wit zou kunnen brengen had ik niet, want ik had nog geen minuut. Na zet 40 kwam er geen extra tijd op mijn klok. Ik ben het bij de wedstrijdleider gaan vragen, en daar bleek mijn onervarenheid: de extra tijd verschijnt pas als je oorspronkelijke tijd echt op is. Best spannend om je klok dan bewust te laten aflopen. Daarna had ik een pion meer en weer dertig minuten om na te denken. Ondertussen won Johan zijn partij: 4-3. Als ik mijn kleine voorsprong kon omzetten, werd het nog gelijk. De druk liep op en daarmee ook het aantal blunders. Ik gaf een loper weg, kort daarna deed Okke hetzelfde. Er bleef voor ons allebei een dame en een toren over, met drie pionnen voor wit tegen twee voor zwart. Na veel proberen was de stelling nauwelijks veranderd, maar ik zat wel weer onder de minuut. Na veel zetten in tijdnood kwam er ineens de mogelijkheid voor een dameruil op het bord. Ik sloeg die af, omdat dit soort eindspelen met deze pionstructuur op topniveau meestal tot remise leiden. Achteraf had ik hem gewoon moeten nemen: ik ben natuurlijk helemaal geen topschaker en met zo weinig tijd en meer materiaal op het bord ligt een fout op de loer. Zo ging het ook. Een te snelle zet met de dame kostte materiaal, en niet veel later stond ik mat. Eindstand: 5-3 voor HMC. Complimenten voor Okke, die zich met weinig tijd uit een passieve stelling werkte en daarna heel solide speelde.”
Misschien nog ter aanvulling dat Martijn in hevige tijdnood enorm veel zetten speelde met telkens minder dan een minuut op de klok. Hij vocht als een leeuw, er kwamen kansen maar aan het eind moest hij de eer aan zijn tegenstander laten. Een ding liet hij ons zien, wat het is om tot het gaatje te gaan.
Zo is het maar net.
Samengesteld met hulp van alle teamleden.
