Door Eduard
Onbevangen trokken we ten strijde tegen de koploper in onze poule. Tornado 1 uit Druten kwam naar Rosmalen om kampioen te worden. En De Kentering 2 wilde niet degraderen. Twee doelstellingen die moeilijk te combineren leken.
Na vijf kwartier spelen was er aan alle acht borden nog sprake van een gelijke strijd. De eerste onverwachte barst in onze onverzettelijkheid kwam van de kant van Lex Kok die zijn zwarte dame na een avontuurlijke dreiging terug moest trekken, maar daarvoor niet helemaal de juiste velden vond.
Op mijn bord ging het heel anders aan toe. Men zegt dat zwart met de Russische Opening bovengemiddeld gemakkelijk remise kan houden. Dat mag zo zijn, maar dan moet de hand die de stukken verzet, wel de besluitvorming van de hersens volgen. De paardzet die ik niet wilde spelen, deed ik pardoes toch. Hierdoor geënthousiasmeerd offerde mijn tegenstander plots een toren tegen stuk en een pion. Helaas voor hem en gelukkig voor mij, klopte zijn aanvalsplan niet. Noodgedwongen dwong hij herhaling van zetten af. Dus toch remise.
Egbert Fleuren speelde prima, maar had daar meer tijd voor nodig dan de klok toeliet. Peter Zijderveld liep tegen een zwarte muur, zag ook niet hoe er verstandig en zonder risico verder gespeeld zou kunnen worden en kwam remise overeen. Tussenstand 1-3. Voor de vier resterende borden betekende dit dat er hoogstens nog een remise bij mocht komen. Pieter Roos en Jan de Leeuw hadden daar op zich wel oren naar. Maar stalorders mijnerzijds maakten dat ze verder speelden. Jan wilde graag zijn ongeslagen status van dit seizoen behouden, leek bovendien ook nog eens te gaan winnen van de benjamin van de bezoekende schaakclub, maar het jonge talent verdedigde in het eindspel zijn pion die op omvallen stond, erg vindingrijk. Ook hier herhaling van zetten. De fraaie winst van Pieter – blijven manoeuvreren met de loper en de dame! – bracht de spanning weer terug: 2½ – 3½. Mooi gedaan Pieter.
De belangstelling van de uitgespeelde schakers verplaatste zich naar de eerste twee borden. Lief en leed kwamen langs. Hans van Eijk kon het niet langer bolwerken tegen zijn veel sterkere tegenstander. Tornado 1 was dan toch kampioen. Maar zou ons team ook degraderen? Alles kwam toen aan op de bordpunten. Wilbert van Eijk – zich ogenschijnlijk van geen enkele stand bewust – rechtte nog eens de rug. Met twee pionnen achter bleef hij met dame toren in de achterste linie onrust stoken en won daarmee een pion terug.
Na ruil van de dames en ik meen ook de torens, volgende er een bijzonder fraai slot (schoonheidsprijswaardig!). IJzig kalm Wilbert offerde zijn paard op e5 voor twee pionnen, waarna ook deze partij eindigde in herhaling van zetten. 
Slot van het liedje: De Kentering 2 eindigt met één bordpunt te weinig helaas op de zevende plaats van KNSB Poule 6P en degradeert hiermee uit de 6e klasse. Desondanks zeven rondes met veel veel plezierige wedstrijdervaring. Kunnen we volgend seizoen goed gebruiken!
De partij is gespeeld op 13 september 1980 in het winkelcentrum De Els in Waalwijk. In die tijd woonde ik nog in Kaatsheuvel en speelde bij SV Waalwijk.
