Door Wilbert Schreurs

Hoe komen we er? Dat was vooraf in de app-groep van Kentering 1 een hot item. OV was de meest voor de hand liggende optie, maar ja, dan moest je wel vanaf Utrecht CS de bus, fiets of sneltram nemen. Daar had Ton allemaal geen zin in en dus haalde hij zijn auto uit de mottenballen, en daar maakten de teamgenoten Leon, Nico en Wilbert dankbaar gebruik van. De rest nam het OV, en dat was ook best te doen. We waren allemaal ruim op tijd (dat was bij mijn vorige club, SV Waalwijk, zelden het geval maar daarover een andere keer meer).

Nationaal Denksport Centrum in Utrecht

Qua accommodatie hebben ze het in Utrecht prima voor elkaar. Een heus denksportcentrum met een zaal waar op deze zaterdag maar liefst 5 teams tegelijk speelden. Maar, zo werd duidelijk uit het welkomstwoord van onze gastheren, goedkoop is het niet. Vanwege de hoge kosten van de zaal moest er bezuinigd worden op de gratis consumptie voor de eigen leden. Gelukkig niet op die van ons.

Maar we kwamen niet voor de consumptiebonnen, maar voor het schaken. Als lijstaanvoerder van klasse 5D stond het derde van Moira-Domtoren op het programma. De eerste ronde had onze tegenstander verloren, dus op papier waren wij de favoriet. Het bleek toch lastiger dan David vooraf had gedacht. 

Na het eerste uur zag het er prima uit. Op verschillende borden stonden we beter en nergens minder. David was de eerste die, op overtuigende wijze, het punt binnen haalde. Bij Bent en Leon eindigde het, zonder al te veel hectiek, in remise. En de rest leek voorspoedig te gaan. Maar toen liep het niet zo lekker bij Ralf. Met zwart stond hij er in een Stonewall, optisch gezien, goed voor. Maar ergens verloor hij een stuk en daarna was er geen redden meer aan. Wilbert had met wit meer ruimte, maar veel stelde het niet voor. Even later ging zijn tegenstander de mist in en kreeg wit de gelegenheid op simpele wijze af te ronden. Adib stond in de verdrukking, maar ongelijke lopers garandeerden remise. 

Toen bleven er nog twee borden over, en die moesten minimaal één punt opleveren voor de eindzege. Lange tijd zag het er bij Ton redelijk tot goed uit. Maar De Leeuw bleek (zie verderop in dit verslag) toch weer eens een gevaarlijk beest. Geleidelijk won zwart terrein. Intussen had Nico, in een eindspel, een pion meer. En terwijl het bij Ton downhill ging, zag het er bij Nico steeds fraaier uit. En zo werd ook de tweede wedstrijd een overwinning. Met de hakken over de sloot, maar de punten waren binnen.  

Hieronder enkele impressies van de verschillende partijen:

Ingilab Guliyev – David Bruggeman

Voorafgaande aan de wedstrijd nam ik een aantal openingen door, en stuitte weer op mijn gebrek aan ideeën tegen het Engels. Ik zocht een Youtube video op van een idee dat ik al eens eerder gezien had, en me weliswaar wat dubieus overkwam, maar tenminste een helder plan bevatte: de zwartveldige loper ruilen tegen het paard op c3 en vervolgens de zwartveldige loper van wit proberen alle velden te ontnemen en zo dus ‘met een stuk meer’ te spelen. 

Mijn tegenstander Ingilab Guliyev speelde vandaag Engels, en ik besloot het maar eens uit te proberen. Het pakte, met enige minder accurate zetten van wit, wonderwel uit. Ik had sterke stukken over de witte velden, wit had enig ruimte gebrek, onder andere voor die zwartveldige loper, en na een zet of twaalf bleek de dubbelpion van wit op c4 onverdedigbaar en stond ik een gezonde pion voor. Zo’n pionwinst kost een zet of twee; met nauwkeurig tegenspel had wit zeker nog kansen. Wit liet me echter met een kleine combinatie nog een pion winnen. Op zet 19 stond deze stelling op het bord.

Zwart staat met die twee pionnen meer al erg goed, maar er zijn verschillende voortzettingen mogelijk. Bijvoorbeeld 19…. Le2 om na 20. Lxe2 Pxe2+ 21. Kf1 Pxc3 22. Tdc1 Pxe4 23. Pxe4 Txe4 nog een pion te winnen, maar dan slaat de toren op de c-lijn in op c2 en ook a2 valt. Geen pionwinst dus (maar wel nog steeds een gewonnen stelling). In een toren op c7 had ik geen zin en ik zag een sterkere optie. 19… Ph3 20. Kg2 Pg5! Niet met 20… Pxf2 die zwartveldige loper die nog altijd een beroerde middag had, maar de witveldige loper aanvallen. Het wegnemen van deze sterke loper laat de witte stelling instorten. Volgens Stockfish inderdaad het sterkste plan (+5,8). Er volgde 21. Te1 Pxf3 22. Pxf3 Pc4 23. Tab1 Lb7 24. d5 (na 24 Tb4 volgt 24.  d5 van zwart). Nu is het moment om ruim baan te creëren voor mijn witveldige loper:

24… f5 25. Pd4 (zie stelling 2)
De witte stukken werken nu perfect samen. 25…Txe4 26. Txe4 (op 26 Pe6 volgt Txe6+!) Lxd5! 27 Pb5 Lxe4+ en zwart gaf op. Mijn tegenstander gaf in de post mortem aan na 20.. Pg5 inderdaad al zijn hoop te hebben zien vervliegen. Verleidelijk om dit systeem nog eens vaker te spelen tegen het Engels!

Max Valkenburg – Bent Schleipfenbauer

De volgende statistieken omschrijven mijn partij het best: met beide spelers rond de 5 centipawn- loss zijn er geen fouten gemaakt. Wit ging vol op remise af met de keuze voor de afruilvariant in het Slavisch.

Wilbert Schreurs – Jan Bettman

Een goede voorbereiding is het halve werk. In mijn geval bestond die uit info van Nico, die me voor het begin van mijn partij toefluisterde dat mijn tegenstander nogal een ‘hakker’ was. Ik heb geleerd dat tegen zulke spelers een rustige opbouw het beste werkt (eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik daar in 9 van de 10 partijen sowieso voor kies), en dat je ze de gelegenheid moet geven een positionele fout te begaan. Dat scenario kwam uit. Een lastig pionzetje van mij verpestte zijn pionnenstructuur op de damevleugel, en uit arren moede offerde hij de kwaliteit.
Dat offer had ik moeten aannemen, maar in plaats daarvan ging ik voor aanval op de koningsvleugel. Even leek Jan zich eruit te redden, maar in deze stelling ging het alsnog faliekant mis. De vorige zet van zwart was gedwongen:…Lg6-d3 en dan komt uiteraard Txd3. En of je nu met de toren of met de dame terugneemt, in beide gevallen volgt Le4 en het is afgelopen.

Ton Snoeren – Mitchell Walace

 Mijn schaakavontuur begon eigenlijk al vóór de wedstrijd. Mijn TomTom was in een pessimistische bui. Voortdurend klonk het verwijt:  “Keerom, keerom!” Een waarschuwing

Ik trof een tegenstander die opende met de Leeuw. Helaas niet de vegetarische variant. Al spoedig werd ik teruggedrongen en mijn stelling kraakte in haar voegen. De Leeuw sprong over mijn pionnenomheining en voor ik goed en wel besefte wat er gebeurde, werd ik met huid en haar opgeslokt. Achteraf had ik beter moeten weten. Clubgenoot Nico speelt deze opening ook, vorig jaar nog met succes tegen mij. David zag het onheil en kwam met een reddend biertje aanzetten. Helaas, net te laat om de ondergang nog af te wenden. Gelukkig had het team inmiddels gewonnen.

Rico van der Pol – Nico van Brakel

Een pionnetje meer kan in het eindspel heel aangenaam zijn. Volgens Stockfish is het + 4,5 voor wit en wit had er weinig moeite mee dat te verzilveren.

Kees van de Pafort – Leon ter Beek

Ik speelde op bord 4 met zwart tegen Kees Pafort, de voorzitter van Moira-Domtoren. Ik kwam goed uit de opening maar realiseerde me dat niet helemaal. Wit had een paard op f4 dat naar het sterke veld d5 dreigde te springen. Ik had de keus om het paard meteen te ruilen op f4, wat mij mijn zwartveldige loper zou kosten, of te wachten tot het beest op d5 geland was en dan mijn witveldige loper tegen het paard te ruilen.
Ik koos voor de laatste optie, wat het nadeel had dat er nu ongelijke lopers op het bord stonden. Weliswaar stond ik structureel nog steeds iets beter, maar toen wit dameruil afdwong, leek mij de muziek uit de stelling. Na nog enkele onnauwkeurige zetten van mijn kant was er uiteindelijk van mijn voordeel niet veel meer over en in een stand met enkel nog pionnen en ongelijke lopers besloten we tot remise.

Door Coen van Viegen

Gisteravond werd in onze vertrouwde, sfeervolle speelzaal alweer de vierde editie van het Tjeu Segers Rapidtoernooi gespeeld (er volgen er gelukkig nog minstens 5). Over vier ronden kruisten 36 deelnemers de degens, onder wie 14 schakers van buiten de vereniging. De sfeer was, zoals we gewend zijn, gemoedelijk, edoch gepast fanatiek.

Na wat onzekerheid over het exacte aantal deelnemers (notoire laatkomers en mensen die niet komen opdagen, we noemen geen namen) werd onder de bezielende leiding van David Bruggeman het toernooi om 20:15 afgetrapt.
Na drie ronden waren er nog vier kandidaten voor de eerste prijs: Leon ter Beek, Franck Steenbekkers en Derk-Jan Morelis met 3 punten, en Sven Jansen met 2,5. Lees verder →

Dinsdag 13 oktober 2026: een mijlpaal voor De Kentering A. Na een aantal jaren zwoegen in de onderklasse maakten wij ons in nieuwe samenstelling op voor een zwaar seizoen in de Hoofdklasse NBSB 2026 / 2027. Met Ivan Utama en Wilbert Schreurs als nieuwe aanwinsten van de afgelopen schaakzomer leggen wij een flink aantal elo-zomerkilo’s in de weegschaal.

De Skoda Fabia eenmaal volgeladen met schakers begeefden wij ons richting het pittoreske Goirle. Ik moet de naam Goirle altijd minstens 1x in mijn hoofd uitspreken omdat ik in het verleden eens door mijn vriendin gecorrigeerd ben: zo is het geen Gooi-rluh maar hoor je Sint-Michielsgestel ook niet uit te spreken als ‘Sint – Michiels-gés-stul’ – Aldoende leert men.

Na de opengebroken straten overwonnen te hebben en ook niet de auto geparkeerd te hebben bij de Aldi (uitwedstrijd zonder overnachting achter het hek) besloten wij ons naar het thuishonk van EGS te begeven. Zoals David Bruggeman al aanstipte in zijn verslag bleek het een heus achttal aan viertallen EGS – De Kentering te worden! Aan gezelligheid heeft het niet gelegen, hierbij ons partijenverslag op chronologische volgorde.  Lees verder →

Door Tom 

Maandag 19 oktober werd ik door Ton ingedeeld tegen Mike Adriaanse. ‘Makkie voor je’, zei hij bemoedigend. Het zal je maar gezegd worden als je tegen Mike moet! Enfin, niks aan te doen en met die gedachte ging ik achter het bord zitten. Gelukkig begon het niet agressief: Pf3, g3, b3 maar solide. Ik kopieerde het maar. Kan niet slecht zijn, dacht ik. Ik kreeg zelfs een pion over de evenaar, zoals Bronstein dat noemde, op d4. Die moest echter wel verdedigd worden. Aanvankelijk ging dat goed. Ik speelde Lh6 om verdubbeling van de Torens om de e-lijn te verhinderen. Mike begon dan maar met zijn pionnen op de Damevleugel op te spelen.

Al gauw stond mijn waardering door de computer op -2. Toch niet echt correct verdedigd. Bij de 23ste zet was het nadeel al opgelopen naar -2.5. Ik zag toen kans Mike en geïsoleerde dubbelpion te bezorgen op de d-lijn en dacht daardoor nog een kansje op remise te krijgen. Dat bleek gezichtsbedrog, want mijn nadeel was intussen opgelopen naar ruim -6. Als Mike nu Tb8 schaak had gegeven zou ik hebben opgegeven. Ipv. daarvan versterkte hij met een 2de Toren op de open c-lijn zijn aanval – dacht hij. De waardering zakte naar -4. Nog steeds straalverloren, maar dacht niet meer aan opgeven. Nou even dan!

Na afruil van een stel Torens was de waardering al onder de -3 gezakt. Wit had nog steeds die geïsoleerde dubbelpion op de d-lijn, intussen al verder opgerukt. Mike had inmiddels zijn Koning ingeschakeld om hulp te bieden op c6 en de waardering liep ineens naar -15. Gelukkig zag ik dat niet en zou iedereen vragen of zijn dat ook gezien zouden hebben.

Mike had de achterste dubbelpion op d5 in de steek gelaten om mijn Paard op b8 te kunnen verorberen. De computer geeft dan mat in 70! aan. Dom dat we dat niet gezien hebben! Maar niemand zal het ons kwalijk nemen dat wij niet zover hadden gerekend. Diagram na de 63ste zet van Zwart. Mike speelde 64. Kc7 en ik 64… Kxd5. Nu sloeg Mike niet het paard maar ipv. daarvan speelde Mike de blunder d7 waarna het op slag remise is. Knappe jongen die op de eerste blik het verschil tussen Pxb8 en d7 ziet! Weer gezichtsbedrog. Het blijkt echter dat Zwart een beslissend tempo heeft om de enig overgebleven pion van Wit tegen te houden. Dat zou hij niet hebben gehad als hij eerst de witte pion op d6 had moeten nemen en wit f5 en f6 kan spelen.

Door David

Dinsdag 13 oktober mochten twee van onze vier avondteams van start in de NBSB avondcompetitie, en ook nog eens tegen teams van een zelfde club, EGS in Goirle. Bij aankomst in het rustige zaaltje van Buurthuis De Wildacker stond niets klaar van wat leek op schaakattributen, maar wel een indrukwekkende kast met bollen wol en breigerei. We vreesden ons vanavond in heel andere patronen te moeten verdiepen dan waar we vertrouwd mee zijn, en probeerden ons te herinneren wat ook al weer opzetten in brei-jargon betekent en wat rechts en averecht inhoudt. Averechts is vast te lang in een verslag doorzagen over een breikast, en toen Maarten de Wit van de gastheren met stapels stukken, borden en klokken aan kwam sjouwen, waren de steken… ik bedoel stukken al snel opgezet in hun juiste positie.

Bij De Kentering A maakten Wilbert en Ivan hun debuut in het team, en in het B-team speelde Coen van Viegen zijn eerste externe partij voor De Kentering. Lees verder →