Door Roel
KNSB competitie 3 oktober 2026 Team 3; mijn primeur als teamcaptain in de KNSB competitie. Het leven van een teamcaptain van een team van 8 personen (KNSB) is een stuk moeilijker dan het leven van een teamcaptain van een team van 4 personen (NBSB). Je moet namelijk wel controleren of iedereen aanwezig is. Zelfs met een overduidelijke groepsapp is dat niet vanzelfsprekend. Helemaal vergeten om tot 8 te tellen.
Na een paar minuten spelen kwam Hans vertellen dat er iemand van ons team ontbrak. Dat was schrikken, staan we al gelijk met 0-1 achter, nog afgezien dat het niet erg leuk is richting tegenpartij.
Wat nu? De telefoon staat uit en ik mag officieel met de telefoon ook niet de zaal verlaten. Toestemming van mijn tegenstander gevraagd en hij gaf gelukkig akkoord. Snel de zaal uit en bellen maar. Enfin, na een half uur of zo waren we weer compleet.
Gestrestst weer achter mijn bord gekropen. Kostte moeite om me opnieuw te concentreren. Gelukkig dacht mijn tegenstander mee en deed precies de zetten die hij niet moest doen. Al snel stond ik een pion voor en even later een tweede en had ik het loper paar. Gauw even de borden langs gelopen. Er was nog weinig van te zeggen, maar ik zag wel dat Pieter niet goed stond. De dames waren al van het bord. Weer op de eigen partij geconcentreerd en al snel had ik ook nog een loper voorsprong. Weer terug bij Pieter gaan kijken. Huh…… hij had weer een dame vs een toren bij de tegenstander. Hoe dan?
Al snel had Pieter als eerste zijn partij gewonnen en ik wist mijn loper tegen een toren om te ruilen en ook vrij snel daarna de winst binnen te halen. 2-0.
Daarna ging het fout. Op bord 1 verspeelde Hans een paard, bij Paul ging het ook niet goed en Peter offerde verkeerd en trok aan het kortste eind. Lex vocht als een leeuw maar moest uiteindelijk ook capituleren. 2-4.
Jan stond duidelijk beter met een loper en twee pionnen extra. Raakte zijn loper voorsprong weer kwijt, maar wist uiteindelijk zijn tegenstander te overtuigen dat verder spelen zinloos was. 3-4.
Nu kwam de volle last op Dick zijn schouders te liggen. Hij moest winnen. Hij stond iets beter, maar hoe ga je met die druk om en ook nog eens 14 man die je op de vingers kijken. Nou gewoon, hij speelde zoals altijd rustig en overwogen zet voor zet door. Nam zijn tijd indien nodig en maakte het zijn tegenstander steeds iets lastiger tot die uitgeput opgaf. Uiteindelijk 4-4.
Tevreden? Ja en nee. We hadden met een beetje geluk net iets meer punten kunnen pakken, maar het had ook slechter kunnen aflopen.
